Denken over Tech

Weekopdracht, Onderdeel 1

Wat kan er misgaan met een Ring doorbell.

Privacy, een Ring Doorbell filmt niet alleen de bezoeker die je verwacht, maar ook je buren, voorbijgangers, kinderen en bezorgers. Dit gebeurd vaak zonder dat zij dit weten of hier toestemming voor hebben gegeven. Hier komt de AVG om de hoek kijken, een Europese wet die regelt wat je met persoonsgegevens van anderen mag doen. Beeld en geluid zijn persoonsgegevens zodra iemand herkenbaar is, en dat kan ook aan een manier van lopen of een kledingstuk. Een camera die alleen je eigen deur filmt valt onder de huishoudelijke uitzondering, maar zodra hij ook de openbare weg filmt, geldt die niet meer. Een Ring hangt aan de rand van je huis en kijkt naar buiten, dus de kans dat je buiten je eigen terrein filmt is groot. Dan krijg je plichten, zoals een geldige reden om te filmen, beelden beveiligen, niet te lang bewaren en gefilmde mensen hun rechten geven. De meeste kopers weten dit niet. Zo zag ik bijvoorbeeld op TikTok ook vaak video’s van mensen hun Ring Doorbell, en nu vraag ik me af hoeveel van deze wel echt consensueel waren.

Daarnaast kan er nog meer misgaan met een Ring doorbell, hij kan gehackt worden of er kan een datalek gebeuren waardoor andere mensen kunnen meekijken of meepraten. Beelden kunnen ook laten zien wanneer je thuis bent, en dus ook wanneer je niet thuis bent wat interessant is voor inbrekers. Verder staan de beelden van de Ring Doorbell in de cloud van het BigTech bedrijf Amazon. Het is voor de gebruiker onduidelijk wat er met die data gebeurd en met wie het gedeeld word. Daarnaast heeft een Ring Doorbell blijkbaar ook verschillende abonnementen, dit vind ik ook echt bizar. Je koopt dus een product, maar om hem echt goed te kunnen gebruiken moet je er nog maandelijks voor dokken ook. Ik haat BigTech! Straks moet je nog een reclame kijken voordat je je ring footage mag bekijken.

Verder kan de Ring Doorbell ook door de gebruiker worden misbruikt. Er zijn namelijk veel zieke mensen in de wereld, dus de Ring kan bijvoorbeeld worden gebruikt om de buren te bespioneren, of hem precies op het raam van de badkamer bijvoorbeeld te richten, of om iemand te stalken.

En de Ring Doorbell heeft ook nog gevolgen op het milieu en je sociale interacties. Een gewone deurbel gebruikt namelijk bijna geen energie, of zelfs geen. Dia van ons is een trekdeurbel… geen idee hoe het heet maar het is letterlijk een bel met een touwtje. Hoe dan ook, bijna geen energie in vergelijking tot een Ring Doorbell die altijd energie nodig heeft en opgeladen moet worden. En dan heeft het nog cloudopslag en dataverkeer, en is het na een paar jaar gebruik elektronisch afval. Verder over sociale interacties, voordat je gewoon uit het raam kijkt om te kijken wie er voor de deur staat, kijk je eerst op je telefoon voordat je de deur opendoet, waardoor er minder echt contact is tussen de mens. En constante meldingen van de Ring Doorbell kan je ook een gevoel geven dat je buurt onveilig is.

De enige reden die ik kan geven die de Ring Doorbell wel als iets positiefs ziet, is dat wanneer je kinderen alleen thuis zijn en je zelf even op pad bent, dat je kan zien wie er thuis aanbelt en of het veilig is voor de kinderen om open te doen, maar eerlijk zou ik gewoon een normale bel nemen en tegen mijn kinderen zeggen like the good old days “doe voor niemand open behalve voor mij!!!”.

The medium the message.

“The medium is the message” is een beroemde uitspraak van de Canadese mediatheoreticus Marshall McLuhan, uit zijn boek Understanding Media (1964). Maar wat betekent het?

Het suggereert dat de vorm van een “medium” zoals een televisie, radio en het internet, invloed heeft op hoe een “message” wordt waargenomen en begrepen; dit vormt vaak onze houding, ons gedrag en onze interacties. Met andere woorden: het medium via welk informatie wordt overgebracht, heeft een aanzienlijke invloed op de wijze waarop die informatie wordt ontvangen en geïnterpreteerd.

Een voorbeeld: het elektrische licht, McLuhan gebruikt zelf dit voorbeeld. Een lamp heeft geen “inhoud”, het is gewoon licht. Toch heeft elektrisch licht de samenleving enorm veranderd: we kunnen ‘s nachts werken, sporten, lezen en leven. De impact zit dus in het medium, niet in een boodschap die het zou overbrengen.

Andere voorbeelden zoals de drukpers: die veranderde niet alleen wat mensen lazen, maar ook hoe ze dachten. Lezen werd individueler, lineairder en logischer, en dat droeg bij aan nationalisme en wetenschap.
Televisie: een politiek debat op tv draait minder om de argumenten en meer om uitstraling, tempo en beeld. Het medium bepaalt wat succesvol is.
Sociale media: korte berichten, likes en eindeloos scrollen vormen hoe we nieuws consumeren en met elkaar discussiëren, los van het onderwerp zelf.
Een brief versus een appje: dezelfde woorden voelen anders en hebben een ander effect, afhankelijk van het kanaal.

McLuhan wilde zeggen dat we vaak te veel op de inhoud letten (“is dit nieuws waar?”) en te weinig op de manier waarop een medium ons gedrag, onze aandacht en onze maatschappij stilletjes verandert. Elk nieuw medium is volgens hem een verlengstuk van onze zintuigen of ons lichaam (de telefoon als verlengstuk van onze stem, de camera van ons oog) en brengt daarmee nieuwe patronen met zich mee.

Het chilling effect.

Het “chilling effect” is een situatie waarin mensen worden ontmoedigd of bang worden om hun grondwettelijke of wettelijke rechten te gebruiken, zoals de vrijheid van meningsuiting, het demonstratierecht of de persvrijheid, uit angst voor negatieve gevolgen, juridische sancties, boetes of vervolging. Ook al is er niets verboden of is er niets bewezen.

Er hoeft geen daadwerkelijke straf te volgen. Het gaat om de dreiging of onzekerheid. Als de grens onduidelijk is of de mogelijke gevolgen zwaar zijn, kiezen mensen vaak voor de veilige weg: ze zwijgen, passen zich aan of doen het niet. Het woord komt uit de Amerikaanse rechtspraak over vrijheid van meningsuiting, waar het wordt gebruikt om te beschrijven hoe vage of strenge wetten legitieme uitingen “bevriezen”.

Voorbeelden:

Toezicht en surveillance: als je weet of vermoedt dat je online activiteit wordt gevolgd, zoek je misschien minder naar gevoelige onderwerpen, zoals ziektes, politiek of religie, ook al is niets daarvan illegaal. Na de onthullingen van Edward Snowden is hier onderzoek naar gedaan: mensen bleken inderdaad minder te zoeken naar gevoelige termen.
Rechtszaken tegen critici: grote bedrijven die journalisten of activisten aanklagen (de zogeheten SLAPP-zaken) hoeven die zaak niet eens te winnen. Alleen al de kosten en de stress zorgen ervoor dat anderen liever niets meer publiceren.
Sociale media: als je bang bent om uit je context gehaald, massaal bekritiseerd of “gecanceld” te worden, plaats je misschien niets meer over omstreden onderwerpen.
Werkplek: als medewerkers vrezen dat kritiek hun carrière schaadt, houden ze problemen voor zich.

Weekopdracht, Onderdeel 2